| Summary | Constant Permekes artistieke parcours ontwikkelde zich veelbelovend. Maar de oorlog gooide roet in het eten. In juli 1914 ging België over tot een algemene mobilisatie. Constant Permeke werd opgeroepen als soldaat en streed mee in de verdediging van de Antwerpse fortengordel in augustus. Hij raakte zwaargewond aan zijn been door een obusscherf. De oorlog was voorbij voor Permeke. Nog voor de val van Antwerpen op 9 oktober werden alle gewonde soldaten via Antwerpen naar Oostende overgebracht en vervolgens naar Engeland. Zijn hoogzwangere vrouw en zijn moeder reisden hem achterna. Van oktober 1914 tot april 1919 verbleef Permeke in Engeland. Vier keer verhuisde hij, telkens naar kleine afgelegen dorpjes. Het weerhield hem niet om gedreven te experimenteren en te blijven zoeken naar vernieuwing. Hij schilderde meestal op groot formaat met olieverf op doek, de verf dik en ruw uitgestreken met borstel en paletmes. Het kleurenpalet is bijzonder intens. Samen met de ruwe toets en de ongewone kadrering geeft het de schilderijen een heel apart karakter. In die jaren van isolement ontstonden de kiemen voor een heel persoonlijk artistiek traject, geïnspireerd door het modernisme en het humanisme. De tentoonstelling en het boek willen een overzicht brengen van de artistieke evolutie die Permeke doorliep tijdens die vijf cruciale jaren in zijn jonge leven als kunstenaar. Het toont ook werk van landgenoten die tevens in Engeland verbleven tijdens de Eerste Wereldoorlog, zoals Edgard Tytgat, George Minne, Léon de Smet en Gustave Van de Woestijne, van wie ook werk voorkomt in expo en boek. |
|---|