Niet perfect, wel de goede richting: waarom ik voor stem

Eind deze maand komen leden van Groen in Antwerpen samen om te stemmen over voorstellen voor het partijprogramma die samen in werkgroepen zijn uitgewerkt. Er liggen negen voorstellen op tafel. Ik beperk me hier tot de twee over energie.

Ik zal beide goedkeuren. Ze zijn zeker niet perfect, maar ze gaan in de goede richting.

Voorstel 4 plaatst eindelijk het doel boven het middel. Het gaat om een fossielvrije, klimaatneutrale energievoorziening, en daaraan wordt elke technologie getoetst, ook kernenergie. Dat de partij openlijk schrijft dat ze haar koers bijstelt, reken ik haar hoog aan. De redenen staan in de tekst en ze kloppen: gas is een geopolitiek wapen geworden, de vraag naar stroom stijgt, en de kernuitstap is jarenlang slecht voorbereid. Wie verwarming en transport wil elektrificeren, heeft gegarandeerd vermogen nodig. Hernieuwbare energie blijft de belangrijkste bouwsteen, en dat is ook terecht.

Voorstel 5 grijpt in waar de energietransitie in het dagelijks leven wordt beslist: op de elektriciteitsrekening. Zolang stroom in verhouding tot gas te duur is, koopt niemand een warmtepomp. Een goedkoop basisverbruik, afgestemd op de gezinsgrootte, ontlast de huishoudens en behoudt daarboven de prikkel om zuinig te zijn. Dat is tegelijk sociaal en ecologisch verstandig.

Beide voorstellen horen bij elkaar. Het ene zorgt ervoor dat er genoeg stroom is, het andere dat je die kunt betalen.

Iets meer was natuurlijk goed geweest. De voorwaarden voor kernenergie blijven vaag, en “overgang” is een rekbaar begrip bij installaties die decennialang draaien. Bij het basispakket ontbreekt elk cijfer over hoe groot de eerste verbruiksschijf moet zijn. Maar je kunt niet alles hebben. Een congres beslist over een richting, niet over uitvoeringsbepalingen, en die richting klopt. Daarom stem ik voor.